~OO_PoMpPaMp_OO~

You leave me breathless
You're everything good in my life
You leave me breathless
I still can't believe that you're mine
You just walked out of one of my dreams

เย้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

 

ได้อัฟบล็อคซะทีนะป๋อมแป๋ม หลังจากดองอยู่นาน

 

ตอนนี้สอบของบางมดเสดแล้วนะ

 

แต่ยังเหลือสอบรามอีกตัว ทีแรกกะจะสอบรามให้เสดก่อน

 

แล้วค่อยมาอัฟ แต่มานอดใจไม่ไหวอะ

 

ขออัฟเลยละกาน สเปซใหม่ไฉไลกว่าเก่าด้วยสีประจำวันเกิด

 

แป๋มเกิดวันจันทร์ตอนเที่ยงคืนห้านาทีเลยใช้สีเหลืองออกดำๆดูเข้าก๊านเข้ากัน

 

มาอัฟวันนี้มีเรื่องจะเล่าสู่กันฟังนะจ๊ะ ภารกิจนี้มานเปงภารกิจกู้โลก

 

โดยขบวนการเด็กหน้าห้องและพันธมิตร

 

เริ่มแหกขี้ตาตื่นตั้งแต่ตี5เช้าวันเสาร์ที่20 ตค 50 เพราะนัดกันหกโมงเช้าหน้าSIT

 

ทำไปทำมามาถึงมอตอนจะหกโมงครึ่งอยู่แล้ว ..... ตามกมลสันดานของเด็กCS

 

เราใช้รถมหาลัยเปงยานพาหะที่ส่งเราถึงที่หมาย ณ ภารกิจแรก

 

ภารกิจแรก คือรักษาแม่น้ำเจ้าพระยา ตามกระแสพระดำริขององค์ราชินี

 

หรือง่ายๆเลยก้คือเก็บขยะนั่นเอง เรามีกันทั้งหมด 30 ชีวิต เหงจะได้

 

ลงเรือลำเดียวกันลำละ2คน รวมเจ้าหน้าที่ บางลำก้4บางลำก้5 ชีวิตs

 

ล่องจากดาวคะนอง มุ่งหน้าไปทางทิศใด ทิศหนึ่งแหละ ไปสุดที่วัดอรุณ

 

บ้างก้ถือสวิงหรือกระชอนตามแต่จะเรียก บ้างก้ดึงเข่ง(เพื่อใส่ขยะ) บางก้ใช้คราด

 

มานเบากว่าสวิง ช่วยกันคนละไม้ละมือ ตามแต่กำลัง แต่ขอบอกว่าดูภายนอกเหมือนเปงงานสบาย

 

แต่ประทานโทษเหอะ อยากบอกว่าพอลองไปทำดูแล้ว โอ้แม่เจ้ามานเปงงานที่หนักมากกกกกกกกกกก

 

มิใช่งานหมูๆแต่อย่างใด อยากบอกว่าพี่ๆเจ้าหน้าที่ที่คอยเก็บขยะในแม่น้ำเจ้าพระยาสุดยอดจิงๆ

 

ไหนจะต้องนั่งเรือ เผชิญกะน้ำเน่าๆ แดดเปรี้ยงๆ สวิงอันหนักอึ้ง ขยะอันมากมาย วันนึงอย่างต่ำก้3รอบ

 

พวกเรานะเเค่ชั่วโมงเดียวยังแฮกๆกันแล้วเลย ยังไงซะใครได้เข้ามาอ่านถึง ณ ที่นี่

 

แป๋มขอให้ช่วยกันรณรงค์รักษาความสะอาดอย่าทิ้งสิ่งใดๆลงในแม่น้ำเลย นอกเสียจากทึ้งใจ....อิอิ

 

พอเสดจากภารกิจแรก ก้ต่อด้วยภารกิจ2 "ลงนามถวายพระพร" ที่ศิริราชอะ ประมาณว่าเก็บขยะเสด

 

ก้มาเพื่อบอกพ่อหลวงของเราว่าพวกหนูๆทำความดีถวายพ่อหลวงนะคะ ขอให้หายจากพระประชวรเร็วๆ

 

เท้าแตะพื้นศิริราชปุ๊ปสิ่งแรกที่สังเกตเปงก้คือ คนใส่เสื้อเหลือง ทุกพื้นที่เดินไปมุมไหนก้อมีแต่เสื้อเหลือง

 

ในขณะที่พวกเรามากันแบบสีสเปคตรัมมากเลย แต่ก้นะเหลืองไม่เหลืองมานอยู่ที่ใจ

 

ลงนามเสดก้เดินมาราธอนเพื่อไปขึ้นรถกลับมหาลัย ถึงมอปั๊ป ก้อมีพิธีมอบcer

 

เปงไงละไฮโซปะ มีcer มอบให้ด้วย จากนั้นก้อเดินมาราธอนอีกรอบเพื่อไปparty เล็กๆ เพื่อน้องจากพวกเราเด็กหน้าห้อง

 

ณ GATI ICE อยากบอกว่ากับข้าวอร่อย ไอติมก้อยอด ของเค้าดีจิงๆ อิ่มหนำสำราญ ขอรวบรัดตัดตอนมาถึงช่วงสำคัญ

 

ซึ้งอะช่วงนี้บอกได้คำเดียวว่าซึ้ง ลองจิตนาการภาพตามไปนะ เรานำน้องๆของพวกเรามานั่งรวมกันตรงกลาง

 

มีพวกเราเด็กหน้าห้องยืนรอบรอบน้อง น้องหลับตา น้องจับมือกัน พี่ๆจำมือกัน ปิดไฟสร้างบรรยากาศ แต่แอร์ยังทำงานนะ

 

ไอ้พ่อ(เอก) เล่นกีตาร์ พวกเราประสานเสียงร้องเพลงให้น้องในบทเพลง หัวใจผูกกัน

 

แรกๆก้ร้องเพลงมาเรื่อยๆอะนะ แต่พอถึงประโยคที่ว่า

 

ร้องเพลงกลับกลายเปงร้องไห้ซะงั้น อยู่ๆน้ำตามานก้ไหลออกมาอย่างอยากที่จะยับยั้ง

 

แต่สุดท้ายก้ร้องจนจบเพลง แล้วก้มีผูกข้อมือให้น้อง ถ่ายรูปกัน และก้อแยกย้ายกลับ

 

โดยพวกเราได้เก็บความทรงจำดีดีติดไม้ติดมือกลับบ้านกันไปด้วยทุกคนเลย

 

อยากให้รู้ว่า ภารกิจครั้งนี้เสดสิ้นสมบูรณ์ได้เพราะมีเราทุกคน

 

แป๋มขอบอบคุณฟ้าที่ทำให้แป๋มได้มาเจอเพื่อนดีดี เจอน้องดีดี ณ ที่แห่งนี้

 

อยากบอกว่ารักทุกคนมากเลยนะ ขอบคุณจิงๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

ความรู้สึก

 

เรารู้จักคำนี้ลึกซึ้งแค่ไหน ........... แน่ใจรึป่าว

 

เคยมั๊ยที่ความรู้สึกมันไม่ตรงกับใจ .......

 

เคยมั๊ยที่คิดว่าไม่เจ็บ .......... แต่ว่ารู้สึก

 

เคยมั๊ยที่เหนื่อยกับความรู้สึก ..........

 

เพราะเราเรียนรู้ว่า

 

ความรักไม่ใช่เรื่องการคาดหวัง

 

แต่คือการยอมรับความเป็นจริง

 

ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นอาจไม่ได้สวยงาม

 

เหมือนในนิยายเสมอไป

         เหงรูปป่าวอ่ะ ในหัวข้อlike me อ่ะ

 

เรื่องของเรื่องมานมีอยู่ว่า เล่นเนตเจอเวปๆนึง

 

ความจริงมีเพื่อนแนะนำมาให้ลองเล่นดู

 

เปงเวปสแกนหน้า เราเอารูปเราใส่เข้าไปนะ

 

แล้วมานจะสแกนหน้าดารา นักร้อง หรือคนมีชื่อเสียง

 

ที่หน้าคล้ายเราขึ้นมา แถมบอกเปอร์เซนต์ด้วยนะ

 

ว่าเราหน้าเหมือนกี่เปอร์เซนต์

       

         ป๋อมแป๋มก้อเลยเอารูปตัวเองมาเล่นดู

 

หุหุ ผลที่ออกมาก้อเหมือนที่เหงในรูปอ่ะจ๊ะ

 

อิอิ ภาคภูมิใจเปงที่สุด ก้อดูแต่ละคนที่หน้าเหมือนดิ

 

จะไม่ให้ดีใจและภาคภูมิใจเปงที่สู๊ดดดดดดดดได้ไง

 

มีแต่ดาราคนโปรดของป๋อมแป๋มทั้งนั้น มิหนำซ้ำเปอร์เซนต์สูงด้วย

       

         อ่านะพี่น้องทุกท่าน ป๋อมแป๋มก้อติ๊งต๋องไปตามระเบียบ

 

แต่มานสนุกจริงๆนะเวปนี้อ่ะ เล่นแล้วรู้สึกเข้าข้างตัวเองยังไงไม่รู้

 

อย่างน้อยก้อยังมีจุดเหมือนคนสวย..........โฮโฮ!!

        วันนี้อากาศแบบน้ ถ้าเปงบ้านเราเค้าก้อเรียก "อากาศหน้านอน"

 

แต่ที่นี่เค้าเรียก Day Blue รึ Blue Day นี่แหละ จำไม่ได้

 

แต่ที่แน่ๆมานคือ Day Off ของแป๋ม ................ เหอๆ

 

กะว่าจะไปขึ้นเชคซักหน่อย คงต้องเลื่อนเปง day off สัปดาห์หน้า

 

เพราะตอนนี้เพื่อนๆเข้าเฝ้าพระอินทร์กันหมดเลย เหลือป๋อมแป๋มคนเดียว

 

ก็เลยมาอัฟสเปซซักหน่อย หวังว่าจะมีคนเม้นให้นะจ๊ะ...... อิอิ

      

         เผลอแปปเดียวแป๋มมาอยู่ที่นี่ครบเดือนนึงแล้ว

 

เหลืออีกแค่สองเดือนเท่านัน้ ก้อจะได้กลับบ้านเฮาแล้ว ดีใจแต้ๆเด้อ

 

คิดถึงลาบ ไก่ย่าง หมูน้ำตก ข้าวเหนียว ส้มตำ ต้มแซบ ปูปลาร้าที่สุดเลย

 

กลับไปนะจะกินๆๆๆๆๆๆๆๆให้หนำใจเลย คิดๆไปเเล้วก้อหิว........หุหุ

      

         มาอยู่ที่นี่นะแค่เดือนเดียวแป๋มได้เรียนรู้อะไรหลายๆอย่างมากมาย

 

ทั้งดีและไม่ดี ประสบการณ์บางอย่างแป๋มว่าหาไม่ได้ในเมืองไทย

 

แป๋มรู้สึกว่าตัวเองเข้มแข็งขึ้นเยอะเลย บางสิ่งบางอย่างในชีวิตเปลี่ยนไป

 

แต่มีสิ่งหนึ่งที่ไม่เคยเปลี่ยน คือ ........................

 

ป๋อมแป๋มยังเปงป๋อมแป๋มคนเดิมนะจ๊ะ.......................

       

         ไปละเด่วติ๊งต๊องไปมากกว่านี้       ^_^

          อันจะกล่าวบทไป ถึงสถานที่แห่งหนึ่ง นาม "Dunes of panama"

 

สถานที่ sivilization ของบรรดานักท่องเที่ยว ราวกะวิมานดินก้อว่าได้

 

but for me,  มานคือ นรก และ สวรรค์ในเวลาเดียวกันสำหรับป๋อมแป๋ม

 

วันไหนนักท่องเที่ยวไม่เยอะวันนั้นป๋อมแป๋มแสนสุขใจ แต่วันไหนนักท่องเที่ยวเยอะ

 

วั้นนั้นป๋อมแป๋มแทบจะขาดใจ.........ฮือๆ ยิ่งถ้าเจอนักท่องเที่ยวหรือเจ้าของห้อง

 

ที่ทำอะไรไม่เกรงใจแล้วละก้อ หุหุ ห้องรึรังหนู้ก้อไม่รู้ที่ป๋อมแป๋มต้องจัดการ

 

         แต่จากวั้นนั้นถึงวั้นนี้ผ่านมาหลายเพลาแว้ววววววววววววววววววววววววววววววว

 

ป๋อมแป๋มถึกขึ้นอย่างก่ายกอง ไม่หวั่นแม้วันมามาก เพราะกินมาม่าเข้าไปเยอะ

 

 จะยังไงป๋อมแป๋มก้อสามารถ แต่อาจเหนื่อยบ้างเล็กน้องถึงปานกลาง และถึงมากที่สุด......

 

ทั้งนี้และทั้งนั้นป๋อมแป๋มก้อhappyดี เพราะป๋อมแป๋มมีเพื่อนร่วมบ้าน และร่วมงานที่น่ารัก

 

มาที่นี่อะไรๆก้อ get more experience ไปซะหมด ..... คิดในทางที่ดีไว้จะได้บ่ซีเครียด

 

        แต่มีอย่างนึงที่ไม่มีทาง คือ "ทำกับข้าว" เพราะเพื่อนๆแต่ละคนทำกับข้าวกันเก่งๆทั้งนั้น

 

ป๋อมแป๋มก้อเลยสบาย รอกินอย่างเดียวตลอด ......... หุหุ ..... กลับไปต้องอ้วนเปงหมูแน่ๆ

 

เมื่อเช้าชั่งน้ำหนัก หนัก 35อ่ะ เข้าใจว่าตราชั่งเสียแน่ๆเพราะจาก36เหลือ35เปงไปไม่ได้หรอก

 

กินเยอะจะตาย ตอนนี้ก้อกำลังนั่งกินไอติมอย่างอร่อยอเร็ด ไว้วันไหนไม่เหนื่อยจากการทำงาน

 

จะเข้ามาอัฟBlogใหม่นะจ๊ะ ขอขอบพระคุณสำหรับทุกๆคอมเม้นเด้อ มานเปงกำลังใจที่สำคัญสำหรับป๋อมแป๋มเลยน๊า

 

         

 

 

 

 

 

    ช่วงชีวิตหนึ่ง @ Panama City Beach ปิดเทอมนี้ มาเปิดโลกแห่งการเรียนรู้ซะไกลทีเดียว

 

มาอัฟประสบการณ์ชีวิตให้กะตัวเอง แป๋มอยู่ที่นี้บรรยากาศดีมากๆ อยากให้เมืองไทยเปงแบบนี้บ้างจัง

 

ได้เพื่อนใหม่ ได้ประสบการณ์ใหม่ๆเยอะแยะ สนุกสนาน บ้านก็สุขสบายมีทุกอย่างเลย สะดวกดี

 

    แป๋มได้ชื่อใหม่ด้วยนะ ฝรั่งคนนึงตั้งให้แป๋ม (Garbor) เค้าบอกว่าขอเรียกว่า Jessica ได้มั๊ย

 

แป๋มยังไม่ได้ตอบเลยว่าได้ แต่เค้าก้อเรียกแป๋มมาตลอด จนแป๋มติดชื่อนี้แล้วละ ..... เพื่อนๆคิดว่าไงอ่ะจ๊ะ

 

คิดๆดูแล้ว แป๋มก้อชอบชื่อนี้นะ.....อิอิ ที่พอใจเปงที่สุดก้อคือพอแป๋มบอกอายุไปว่า20 ไม่เชื่ออ่ะ

 

บ้างก้อว่าอายุ 14 บ้างก้อว่าอายุ12 หุหุ........ดีใจเปงที่สุด มีฝรั่งมาถามด้วยแหละว่ามีแฟนรึยัง

 

??????? แป๋มก้อบอกว่ายัง พอเค้าถามว่าทำไมไอ้เราก้อตอบไปว่ายังเด็กเกินไป อยากเรียนอย่างเดียว

 

ฮิฮิ ในใจก็คิด(โคตรสร้างภาพเลยตู) ไว้มีเรื่องสนุกๆจะมาอัฟสเปซใหม่นะ

 

 

 ปล. คิดถึงทุกคนที่รักแป๋มและที่แป๋มรักนะจ๊ะ..................................จุ๊บๆ

 

 

 

การเรียนรู้บนโลกใบนี้ ในมุมที่ต่างแตก แต่ไม่แตกต่าง

 

จากเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆคนนึง.........เพราะน้ำหนักแค่36 กก.

 

ผ่านร้อน ผ่านเย็น ผ่านฝน ผ่านหนาว ผ่านสิ่งต่างๆ มามากมายและหลายหลาก

 

จนวันนี้น้ำหนักเธอก็ยัง36 กก.อยู่ดี.......ตัวดันเล็กกว่าเดิมซะอีก

 

แต่มีสิ่งหนึ่งที่เติบโตขึ้น.............มิใช่ตัวเลขของอายุแต่อย่างใด

 

แต่มันคือ ความคิด และความรู้สึกที่แปรเปลี่ยนไปจากเด็กผู้หญิงคนเดิม

 

ซึ่งมันอาจจะเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นตามกาลเวลา ตามปฏิทินเวลาที่เวียนเปลี่ยนไป

 

ซึ่งก็มาจากเข็มนาฬิกา......มันก็ไอ้เลขเดิมๆ1-12นั่นแหละ...........

 

แต่มันมีจุดที่เหมาะสมและสมควรในตัวของมัน..........เมื่อมันถึงเวลา

 

และ ณ เวลานี้ อาจจะมีบางสิ่งบางอย่างที่ถึงเวลาของมันและพร้อมที่จะเกิดขึ้น

 

เพราะทุกๆสิ่งทุกอย่างที่ผ่านเข้ามาล้วนแล้วแต่กระทบความรู้สึกและซึมซาบ

 

เข้าไปในความรู้สึกนึกคิดของแป๋มมากขึ้น มากขึ้น และมากขึ้นกว่าครั้งที่ผ่านมา

 

อาจมีส่วนนะที่ว่าเพราะเข้าเลข2แล้วมั้ง.......เลยเหมือนๆจะคิดอะไรได้หลายๆอย่าง

 

ตอนนี้เด็กน้อยตัวเล็กคนนี้ ก็ยังเป็นเด็กน้อยคนเดิมนั่นแหละ

 

แต่ด้วยเวลาที่เหมาะสมและสมควร "กำแพง" ในใจของเด็กน้อยได้ถูกพัฒนา

 

ให้เข้มแข็งขึ้น ทำให้ตอนนี้เด็กน้อยคนนี้มีความรู้สึกว่าตัวเองอยู่ในมุมที่แตกไปจากเดิม

 

แต่ทุกๆสิ่งๆอย่างยังไม่ได้ต่างไปจากเดิม

 

และใจของเด็กน้อยก็ยังคงเป็นใจดวงเดิมเสมอมา............................

 

 

 

เย้ ๆ กลับบ้าน กลับบ้าน

 

ที่ไหนก้อไม่สุขใจ เท่าบ้านเรา

 

ได้กลับแค่อาทิตย์เดียวเองอ่ะ

 

เซงเลย.......ไม่หนำใจ

 

ทุกคนดีใจกับแป๋มหน่อยน๊า

 

แป๋มเลิกแล้ว เลิกคิด เลิกจำ เลิกรอ

 

ความจริงปรากฎแล้ว แป๋มไม่ต้องรออีกต่อไป

 

รู้สึกดีใจที่ไม่ต้องทนหลอกตัวเองอีกต่อไป

 

ว่าใครคนนั้นจะกลับมา.......ขอให้เธอไปดี

 

มีความสุขมากๆนะ

 

ขอบคุณมากที่ครั้งหนึ่งเคยรักแป๋ม.....ขอบคุณจ๊ะ

 

นับจากวันนี้ "Only me มีแต่กู" คนคนนี้ที่ไม่มีใคร

 

ดีใจจังเลย หลอกตัวเองมาตลอดหนึ่งปีเต็มๆว่าเค้าจะกลับมา

 

เค้าคงทำตามสัญญาที่ให้กับเราไว้ได้

 

สุดท้ายมานก้อเพียงแค่ลมปากของผู้ชายคนนึง

 

Oh พระเจ้า !! ขอบคุณสวรรค์ ขอบคุณฟ้า

 

ที่ทำให้แป๋มเกิดมาได้เรียนรู้ ได้เจอเค้าคนนั้น ขอบคุณที่เราได้รักกัน

 

และจากกันในที่สุด ............ ฮิ้ว ฮิ้ว ....... Happy สุดๆ

 

แป๋มจะไม่รออีกต่อไป แต่ความรักที่แป๋มมีให้เค้ายังจะคงเดิม

 

เพื่อซักวันจะมีใครซักคนนำมันกลับคืนมาให้แป๋มด้วยใจบริสุทธิ์

 

ทุกๆคนเป็นกำลังใจให้แป๋มด้วยนะ.................นะค๊า

 

แล้วเราจะมาร่วมส่งต่อความรักดีดีที่จะเกิดขึ้นด้วยกัน

 

 

ในขณะที่ทุกท่านอ่านบทความนี้ นั่นแสดงว่า...............ป๋อมแป๋มปิดเทอมแล้วจ้า

 

อิอิ...............สอบเสดแล้วโว้ย.................................................แสด

 

นอนไม่หลับอ่ะเลยมาเขียนๆอะไรลงให้สเปซดูเหมือนได้อัฟกะเค้าซะบ้าง.......หุหุ

 

ปิดเทอมกะเค้าทั้งทีก้อปิดช้ากว่าใครเพื่อน เพื่อนเปิดแป๋มเพิ่งปิดแล้วอย่างนี้จะไป

 

เล่นกะใครละเนี๊ยะ.............มานอยู่หอกันหมดแล้ว...........................เหอๆ

 

เด่วจะตามไปเล่นที่หอนะเพื่อนๆใครรู้ตัวว่าเปงเพื่อนแป๋มเตรียมหอของท่านไว้ให้ดีดี

 

แต่ที่แน่ๆ 24-28 พย.นี้   "Junior programmer camp*3"    นะคร้าบพี่น้อง

 

ที่ตั้งใจจะช่วยเพือ่นๆ cs 06 ทำก่อนกลับบ้าน.........................................

 

สุดท้ายนี้ขอฝาก http://pomppamp.funtest.biz ไว้ให้ทุกคนลองทำดูนะจ๊ะ

 

"Who am I"  เหอๆ............ใครจะรู้จักแป๋มมากน้อยก้อคราวนี้แหละ........อิอิ

 

ที่แน่ๆไม่ใช่ตัวแป๋มเองนะ เพราะแป๋มลองทำคำถามตัวเองแล้วแป๋มไม่ได้คะแนน

 

เต็มอ่ะ.........คนที่เต็มกลับไม่ใช่แป๋ม.................ขำตัวเองชามัด............

 

แล้วตกลง "Who am I" ????????????????????????????????????????

 

 

"เหงา" บอกได้คำเดียวเลย ทั้งๆที่ประชากรกำลังจะล้นโลก แต่เรากลับเหงา....ซะงั้น

จากวันที่ไม่มีเธอ..............ฟังๆดูน้ำเน่าเนาะ

แต่ชีวิตแป๋มกลายเป็นเคยชินกับคำนี้แล้ว  อยู่คนเดียวมันก็ดีเหมือนกัน

แต่มีใครซักคนมันก็ดีเหมือนกัน..............อีกนั่นแหละ

"ชีวิตใหม่ จากวันที่ไม่มีเธอ"

มันก็ไม่มีอะไรแตกต่างไปจากตอนที่มีเธอแต่อย่างใดนะ

แป๋มยังคงดำเนินชีวิตต่อไปบนความเหงาและเบื่อหน่าย (กับสาขาวิชาที่เสือกเรียนทั้งๆที่ไม่ชอบ)

เคยเป็นไงก็ยังเป็นแบบนั้น เคยสอบตกมีนยังไงก็ยังตกมีนอย่างนั้น .....ชินซะเเล้วแป๋ม!!!

เรียนตอนนี้ก็ Happy รู้เรื่องบ้างไม่รู้เรื่องบ้าง......ไม่แตกต่างเลยกับตอนที่มีเธออยู่ข้างๆ

แต่ที่แน่ๆงานเยอะอ่ะ อดหลับอดนอน อดข้าว อดน้ำ จนเป็นวิสัย ตื่นสายจนเป็นกิจจลักษณะ

แต่สิ่งหนึ่งที่เราแตกต่าง กับตอนที่มีเธอ

นั่นคือ "การตัดสินใจ" เมื่อไม่มีเธอแป๋มสามารถตัดสินใจในหลายๆอย่าง

ได้ง่ายขึ้น.......................รวมถึงเรื่องที่จะไปอเมริกานี้ด้วย

ถ้ายังมีเธอเรื่องนี้คงไม่มีทางปรากฎขึ้นในสมองของแป๋ม

แต่ ณ เวลานี้ มันคือสิ่งที่แป๋ม want สุดๆ......สาธุ!! ได้ไปที่เถอะ

แต่ก็มิวายหนักอกหนักใจ เพราะผู้อุปการะคุณคือ ท่านพ่อ และท่านแม่

เหอๆ.....ผู้ซึ่งขำไม่ออกเมื่อทราบ รายจ่ายที่ต้องเสียไป

ไอ้เรารึก็บอกไปว่า หน่า..........นะ....พ่อจ๋า แม่จ๋า

มันเป็นส่วนหนึ่งของการเรียนรู้ พ่อจ๋า แม่จ๋าคงไม่อยากปิดกั้นจินตนาการลูกหรอก

คิดได้นะเรา....................แล้วท่านพ่อท่านแม่ก็ say OKในที่สุด

ยังไงซะก็ต้อง To be continue นะจ๊ะ

สุดท้ายนี้มีหลายคนที่อยากพูดถึง

=> พ่อจ๋า ที่ไปพัทยา กลับบ้านดีดีน๊า

=>แม่จ๋าที่ฝากน้ำใบเตยของโปรดมาให้แป๋มขอบคุณมากจ้า

=>น้องป๋อมที่กำลังจะสอบปลายภาคตั้งใจสอบนะน้อง

=>น้านุชที่กำลังจะเปิดร้านใหม่ขอให้ธุรกิจรวยเงิน รวยทอง เพิ่มพูน ยิ่งๆขึ้นไปนะ

=>อาบ่าวผู้กำลังคลั่งไคล้ O-2 แล้วเขี่ยPC มาใหเหลาน....เออยังดีว่ะยังมีให้ใช้

=>ปอม อาร์ จา ส้ม เพื่อนกลุ่มอิ้ง ที่ร่วมทุกข์ร่วมสุข โดยเฉพาะท่านหลอด

=> นู๋ก้อยผู้เอื้อเฟื้อค่ารถเมล์ให้ยืมเมื่อครั้งไปสอบสัมภาษณ์

=>วินนี่ เพื่อนที่ยิ่งนานวันยิ่งน่ารัก....ขอบคุณนะจ๊ะที่ไปส่งเมื่อวานนี้อ่ะ

=> นู๋นุชผู้ทำหน้าที่ตู้เซฟเป็นอย่างดีสำหรับเรา

=>ท่านไมค์ ผู้กลายเป็นผู้ช่วยมือเอกของท่านพ่อเราไปแล้ว....อยากบอกว่านายยอดมาก

=> X เพื่อนที่รัก ผู้น่าสงสาร......แอบเหงาอยู่ได้......ยังไงฉันก็เพื่อนแกนะ

=>พี่นัน ผู้ที่เราประทับใจเสมอมา

=>นังเจน คู่กัดนู๋อาร์ คนที่เคยมีอะไรกันกะDr.ชลเมษ....อยากบอกว่ากูรักมึงวะ....หุหุ

=>ปาล์ม ครูแคลคูลัสสำหรับแป๋มเสมอมาอยากบอกว่ารักปาล์มที่สู๊ดเลย

=>กลุ่มเด็กหน้าห้องที่ทำให้แป๋มหัวเราะเเละยิ้มได้เสมอ

=>ฟุกุลูกรักของแม่ที่กำลังจะจากเมืองกรุงสู้บ้านนอกอันแสนสงบ

=>อาสาวผู้ที่กำลังจะโกอินเตอร์(อย่างถาวร).....แล้วหลานจะตามไปนะ

=>พี่มิ้ง ปู่รหัส สุดน่ารัก ........อยากบอกว่า เลี้ยงสายอิ่มสุดไปเย้ย

=>ป้ารหัสสุดสวย(พี่เมย์)อยากถามว่าเมื่อไหร่หลานจะได้ไปทะเลจ๊ะ

=>พี่บิว พี่รหัสผู้ที่ทำหน้าที่อย่างไม่ขาดตกบกพร่อง

=>น้องๆสายรหัสของพี่ทั้งน้องออม น้องปอ น้องเอิง.....โดยเฉพาะออมThank! นะจ๊ะสำหรับกำลังใจจากนู๋

=>บักหำ ...พี่ชายเดินไปไหนเค้าก้อว่าเปงพี่น้องแท้ๆ.........อยากถามว่าเมื่อไหร่จะเลี้ยงน้อง....ชิชิวันๆเยงแต่สาว

=>พี่นุ้ย พี่อ้อย (พี่สาวพี่ชาย)ที่น่ารัก คิดถึงมากมาย.....กลับจากออสเตเรียเมื่อไหร่เลี้ยงใหญ่นะจ๊ะ

=>พี่กี้พี่ที่มีข้อคิดดีดีให้กับน้องสาวคนนี้เสมอ........คิดถึงน๊าจ๊ะ

=>กลุ่มนุช ตั๊ก แอล ฟาง อีฟ ที่อยากบอกว่าไม่ต้องขอบคุณแป๋มหรอกเพราะเราคือเพื่อนกัน

=>พี่m พี่สาวที่กำลังจะโกอินเตอร์อีกคน พยายามเข้านะพี่สาว....สู้ๆ

=>เพื่อนเก่า KPS ทุกๆคน อยากบอกว่าคิดถึงที่สุดเลยยยยยยยย

=>เธอผู้ที่ทำให้การตัดสินใจแป๋มแตกต่าง   อยากบอกว่าดีใจด้วยกะ Honda civic นายเก่งมากที่ทำได้อย่างที่เคบบอกไว้

=>และสุดท้าย comment ทุกcomment ที่จะทำให้คนเม้นน่ารักๆ และสมหวังในความรักกันทุกคน

 

อีกไม่กี่นาที ก้อจะพ้นผ่านวันที่ 1 กันยายน ซึ่งเป็นวันที่มีความหมายกับชีวิตของแป๋ม

 

นับจากวันนั้น จนถึงวันนี้เป็นเวลาหนึ่งปีเต็ม ที่..........มีความรู้สึกดีดีเกิดขึ้นให้จดจำ

 

หนึ่งปีที่ผ่านไป แต่เหมือนเหตุการณ์เพิ่งเกิดขึ้น........นั่นก้อเป็นเพราะว่า............

 

ความทรงจำดีดีเหล่านั้นไม่เคยเลือนหายไปจากใจของแป๋มเลย.......................

 

แต่แล้วทำไมความทรงจำดีดีที่แป๋มมี กลับทำให้แป๋มมีความรู้สึกว่า "แป๋มเจ็บปวด"

 

"วันเวลา" ไม่ได้เป็นตัวที่ทำร้ายแป๋ม แต่ตรงกันข้าม "วันเวลา" คือเพื่อนที่อยู่เคียงข้าง

 

แป๋มมาโดยตลอด ถ้าเป็นไปได้แป๋มอยากให้เพื่อนที่แสนดีของแป๋ม ย้อนอายุกลับไป

 

ซัก 1 ปี เพื่อว่าความทรงจำดีดีเหล่านั้นที่เกิดกับชีวิตแป๋ม ไม่ต้องเกิดขึ้นให้แป๋มต้องจดจำ

 

เพราะตัวที่ทำร้ายแป๋มคือจิตใจของแป๋มเอง.....ที่ทำให้แป๋มเจ็บปวดกับสิ่งที่ควรจดจำ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เปิด(โลกแห่งการเรียนรู้ )

        นอกประตูมีโลกกว้างใหญ่ มีเรื่องราวนับร้อยนับพัน ยิ้ม ยินดี เศร้า และร้องไห้  ก็รู้ต้องเจอเข้าซักวัน หากไม่เคยพบเลยก็คงปรับตัวไม่ทัน เพราะการได้พบด้วยตัวเองนั้น ทำให้แป๋มเรียนรู้  

      ^_^   ปฏิบัติการณ์ “เปิด” ยังคง ดำเนินต่อไป พร้อมๆกับการเรียนรู้ และการรอคอย(บางสิ่ง) ที่ยังมาไม่ถึง  ภาคนี้เปงภาคที่เท่าไหร่แล้วน๊า......................ช่างมานเถอะหายไปนาน................เลยลืม..............ซะงั้น

แต่ที่แน่ๆแป๋มก็ไม่ลืมสิ่งหนึ่งที่ผ่านเข้ามาในชีวิตแป๋มตามกาลเวลาที่ผ่านไป นั่นก็คือ “การเรียนรู้” หลังจากไม่ได้อัพ blog มานาน และแล้วก็ถึงเวลาที่แป๋มรอคอยมานานซักที La la la  up blog แล้วจ้า

เรื่องราวที่แป๋มเรียนรู้ในช่วงเวลาที่หายไปนี้มีมากโขนัก.............อิอิ...........มีสาระบ้าง ไร้สาระบ้าง ทั้งเจอกับตัว และจากการเล่าสู่กันฟัง ยังไงก้อลองอ่านๆดูละกานนะ ดูซิว่ามีข้อไหนบ้างที่รู้กันแล้ว และข้อไหนบ้างที่ไม่เคยรู้  ทั้งรับรู้และเรียนรู้.......................โอ้ โฮ มานมากมายเหลือเกิน

“แป๋มได้เรียนรู้ว่า”

- ความแน่นอนในชีวิต คือความไม่แน่นอน

-  ถ้าหากคนเรารอคอย เวลาที่เคยเดินตามปกติจะนานกว่าเดิมอีกหลายเท่า

-  บนโลกใบนี้มีคู่รักอยู่กี่คู่ ก็มีความรักมากแบบเท่านั้น

-  คนเราเกิดมาเพื่อเผชิญกับปัญหาและแก้ปัญหา

- ไม่มีใครอยู่คนเดียวได้บนโลกใบนี้

- ความรักเหมือนมีดสองคม

- เพื่อน คือความสัมพันธ์ที่ยาวนานที่สุด

- เราสามารถมีความสุขได้บนความไม่สมบูรณ์

- บนโลกใบนี้คนเปงสิ่งเดียวที่สมบูรณ์แบบได้ทั้งๆที่บางสิ่งบางอย่างไม่เต็ม 100%

- ความรู้จักพอในตัวคนแต่ละคนไม่เท่ากัน

- คนเราจะทำอะไรได้มากกว่าถ้าทำเพราะอุดมการณ์ไม่ใช่เพราะหน้าที่

- คนเรามีประสบการณ์สิ่งเดียวกันแต่กลับคิดไม่เหมือนกัน

- ไม่มีอะไรคงที่บนโลกใบนี้

- คนฉลาดมักเรียนรู้จากประสบการณ์ของผู้อื่น (แต่สำหรับความรักต้องเรียนรู้กับตัวเองถึงจะเข้าใจที่สุด)

- เมื่อเจ็บเพราะรัก อย่าโทษความรัก แต่จงโทษตัวเอง (แล้วจำไว้ว่า ผิดเป็นครู)

- ไม่มีมนุษย์หน้าไหนไม่เคยก้าวพลาด

- จงมีความเชื่อ และความศรัทธา

- ไม่รู้จักคิด ชีวิตก็ไม่แตกต่าง

- คนเราไม่ยึดติด สิ่งใหม่ๆก็เกิดขึ้นได้เสมอ

- ผู้หญิงที่ถูกผู้ชายว่างี่เง่ากลับทำอะไรหลายๆอย่างได้ดีกว่าผู้ชายคนนั้น

- คนล้ม อย่าข้าม

- คนเรามักรอคอยเวลา ทั้งๆที่มันไม่เคยหนีไปไหน

- คนที่ร้องไห้ไม่จำเป็นต้องใช่คนอ่อนแอ

- หลายๆสิ่งบนโลกใบนี้ล้วนเริ่มต้นจากความคิด

- ไม่มีใครไม่เคยโกหก

- บางทีคำพูดสำคัญ (มากกว่าการกระทำ)

- คนเราทุกคนมีคุณค่า

- สายรัดข้อมือที่มีคนใส่ทั่วบ้านทั่วเมืองในตอนนี้คือ “long live the king”

- GPA ปีนี้ใช้ทั้งหมด 30 %

- ไม่มีเอนทรานซ์ปีไหนที่ผ่านมาผู้คนให้ความสนใจมากเท่าปีนี้

- คะแนนเอนทรานซ์ปีนี้ เต็ม 10000

- บางทีชีวิตก็ต้องปล่อยว่างไว้บ้าง เพื่อรอคอยสิ่งดีดีที่ยังไม่เกิดขึ้น

- ชีวิตที่ดีกว่าจะถูกสร้างจากประสบการณ์ที่เคยผ่าน

- คนเราต้องรู้จักให้โอกาสตัวเอง และผู้อื่น

- เมื่อเรียนรู้การรับแล้วก็ควรเรียนรู้การให้ซะบ้าง

- ใครเลยจะรู้ว่าใครเกิดมาเพื่อใคร(ถ้าคนนั้นยังมาไม่ถึง)

- เหตุผลเมื่อฟังไม่ขึ้นก็กลายเป็นข้ออ้าง

- คนเรามีรักแท้ได้มากกว่าครั้งเดียว

- ไม่มีใครอยู่ในโลกของใครได้นาน

- ธรรมชาติสร้างเรา เราต้องรักษ์ธรรมชาติ(ให้มากกว่านี้)

- ความรักเป็นสิ่งมีค่าที่จะมอบให้กันและจะมีค่ายิ่งถ้าได้รับกลับมา

- วิธีตอบแทนพ่อแม่ที่ดีที่สุดคือการดูแลตัวเองให้ดีที่สุด

- ความฝันจะเป็นจริงได้เมื่อเราทำและทน

- การตายไม่ใช่ทางออกของทุกๆปัญหา (จนกว่าเราจะรู้ว่าตายแล้วไปไหน)

- คนเราไม่ควรเดินหนีปัญหาตั้งแต่ต้น

- เพลงทำให้คนคนเดียวมีได้ทั้งความสุขและความทุกข์

- จุดยืนไม่ได้หมายถึงการยืนนิ่งไม่ยอมเคลื่อนไหวแต่หมายถึงการรับรู้ในทุกๆก้าวที่เราเป็น

- ผู้ชายดีดียังมีอยู่ในโลก(แต่หายาก)

- ทุกความต้องการของชีวิตไม่ใช่จะสำเร็จหรือผ่านไปได้อย่างราบรื่นซะทุกเรื่อง

- คนเราไม่กินก็ตายอะดิ

- เมืองไทยสวยงามไม่แพ้เมืองใด

- กาลเวลาทำให้หลายๆสิ่งหลายๆอย่างเปลี่ยนแม้กระทั่งใจคน

- บางทีคนเราก็ไม่ได้ทำในสิ่งที่ต้องการ

- คนเราต้องยอมรับความจริง แม้ไม่ใช่สิ่งที่ต้องการเพราะหนีอะไรก็หนีพ้นแต่ความจริงยังไงก็ไม่พ้น

- ปัจจัยที่ห้าของคนปัจจุบันนี้คือโทรศัพท์

- จันทร์เอ๋ยจันทร์เจ้าสนุก

- การยิ้มทำให้คนรู้จักกันง่ายขึ้น

- บางสิ่งบางอย่างที่คนอื่นมีเราไม่จำเป็นต้องมีเราก็ดำรงชีวิตอยู่ได้

- เวลามองมองให้ไกลตัว แล้วเริ่มทำใกล้ๆตัว

- ตัวตนที่แท้จริงของเราไม่ได้มองเห็นจากภายนอก

- หนังสือทุกเล่มมีสามารถให้ความรู้กับเราได้ทั้งนั้น

- ผู้ชายอยู่แค่วันๆผู้หญิงเอาแต่ฝันถึงอนาคต

- อย่ารักให้เป็นสิ่งของ แต่จงรักให้เป็นอิสรภาพซึ่วกันและกัน

- ความรักที่มีต่อกันในครอบครัว คือพลังที่ยิ่งใหญ่

- คนเราควรให้คุณค่าแก้เวลาที่มีจำกัดบนโลกใบนี้

- ควรดื่มน้ำอย่างน้อยวันละ 6-8 แก้ว

- เมื่อฝ่ายหนึ่งร้อน ฝ่ายหนึ่งควรเย็น สิ่งร้ายๆก็เกิดได้ยาก

- ภาษาไทยมันดิ้นได้

- ตัดสินใจเลือกที่จะมีความสุข

- อย่าทำตัวเองเดือดร้อนโดยไม่จำเป็น

- อยากจำกลับลืม อยากลืม(เสือก)จำ

- แปปซี่อร่อยกว่าโค้ก

- มะไฟเป็นผลไม้ที่ถูกที่สุดในตอนนี้

- กระดูกหมูตุ๋นยาจีนอร่อยที่สุด

- อย่าหวังให้ใครมาเข้าใจเราเพราะบางทีเรายังไม่เข้าใจตัวเราเองเลย

- น้ำตาบำบัดความทุกข์ได้ดีกว่าเหล้า

- เพื่อนแท้ไม่จำเป็นต้องใช้เวลานานในการศึกษาซึ่งกันและกัน

- ระยะทางพิสูจน์ม้า กาลเวลาพิสูจน์คน

- การนอนหลับเปงการพักผ่อนที่ดีที่สุด

- หนังไทยทำได้ดีในเรื่องผีผี

- เวลาหิวกินของไม่ค่อยอร่อยก็กลายเปงของอร่อย

- การเรียนรู้ไม่มีที่สิ้นสุด

- สูตรแห่งความล้มเหลว คือการพยายามทำให้ทุกคนพอใจ

- ซักวันความสุขที่แท้จริงจะเกิดขึ้นกับคนที่คิดเป็น

- เกิดก่อนก็แค่แก่กว่า(แล้วไง)

- วิธีเรียนรู้ที่ดีที่สุดคือการเรียนรู้ด้วยตัวเอง

- รสชาติที่มีค่าที่สุด คือรสชาติชีวิต

- โลกใบเดิมจะดีขึ้นหรือแย่ลงอยู่ที่มุมมองของแต่ละคน

- ความสนุกไม่มีวันหมดไปจากโลก

- โฆษณามักทำอะไรเกินจริง

- ความรอบรู้ คือสมบัติติดตัวที่มีค่า

- ความกลัว คือ สิ่งที่เราจินตนาการขึ้นเอง

- จงเชื่อในสิ่งที่ทำ และทำในสิ่งที่เชื่อ

*_* เขียนเองยังมึนเอง ใครอ่านจบ ไม่มึนก็เก่ง *_*

 

จะยังไงก็ตามแต่อย่าลืมเม้นให้กันบ้างนะจ๊ะ 

การเรียนรู้ของแป๋ม การได้พบกับตัวเองนั้นการได้เรียนรู้กับตัวเองนั้น  ทำให้แป๋มเองเพียงพอ และเข้าใจ  และเมื่อแป๋มไปพบกับโลกที่กว้างใหญ่ ไม่ว่าวันนี้หรือวันไหน แป๋มก็พร้อมจะเจอและเรียนรู้กับมัน อย่างเต็มที่ ^_^

Ps. Pamp มีลูกเพิ่มอีกตัวแล้วนะ ชื่อ O-Tid อีกแค่ตัวเดียวลูกๆแป๋มก็จะครบโหลแล้ว

ใครสนใจช่วยเลี้ยงก็มานะคะ  ^_^

 

 

 

   และแล้วปฏิบัติการณ์ "เปิด" ภาค1 ก็จบลงอย่างสมบูรณ์

 

 

 

หุหุ

ไม่ได้ up blog ซะนาน

คิดถึงจัง.................อิอิ

มาวันนี้เลยถือฤกษ์นามยามดี เปลี่ยนสีspace

รับกะวัน วาเลนไทน์ที่กะลังจะมาถึงซักหน่อย

.................................................

พ่อมาประชุมที่ราชภัฏสวนดุสิตเพิ่งกลับ

วันที่ไปหาพ่อนะ...........สงสารพ่อมากเลย

พ่อไม่สบาย แป๋มถามว่าไปตรวจร่างกายมาเปงไงบ้าง

พ่อบอกว่าเปงหลายอย่าง

จนหมอสั่งห้ามทานอาหารถึง7ประเภท

แป๋มเปงห่วงพ่อมากเลย สงสารพ่อ

ทำงานก็หนัก หาเงินมาให้ลูกใช้ จนตัวเองไม่มีเวลาดูแลตัวเอง

พ่อจ๋า แป๋มเปงห่วงพ่อมากนะ ดูแลรักษาสุขภาพให้มากๆ

พ่อแป๋มใจดีสิ่งศักดิ์สิทธิ์ต้องคุ้มครอง และรักษาพ่อแป๋ม

ให้หายจากโรคที่กำลังเป็นอยู่แน่ๆ..............แป๋มรักพ่อนะ -_-

เหงาจังเลย

ทั้งๆที่เพื่อนก้อเยอะมากมาย........แต่ความรู้สึกมานคือเหงา

1ชีวิตที่เกิดมา ก้อเพิ่งจะรู้นี่แหละว่าเหงามานเปงไง

อยู่กับคนตั้งมากมายแต่เหมือนตัวเองไม่มีใคร

ลมหายใจที่ทำให้ชีวิตนี่ยังคือชีวิตถ้าเกิดมานหยุดลงนะตอนนี้

ความรู้สึกเหงาที่มีอยู่จนล้นใจมานคงหายไปเนอะ

แต่เรารู้ว่าทำไม่ได้เพราะมานหมายถึงการตายเพราะฉะนั้นต้องยอมรับ

ในสิ่งที่เกิดขึ้นคนที่ทุกข์กว่าเรายังมีอีกเยอะแต่เค้ายังอยู่ต่อได้

เพราะฉะนัน้เราก้อต้องผ่านช่วงนี้ไปให้ได้

เราได้เรียนรู้ว่าบางทีการปล่อยวางมานอาจเป็นทางออกที่ดีที่สุด

แต่ที่ยากกว่านั้นคือการฝืนความรู้สึกของใจตัวเอง

แต่ในเมื่อลมหายใจยังคงมีอยู่ชีวิตก้อยังดำเนินต่อไป

ซักวันเราคงชินและเหงมานเป็นเรื่องธรรมดาไปเอง...........